شب نشینی با پیر تنبک نواز

مراسم بزرگداشت "محمد اسماعیلی" و یادمان "حسین تهرانی " شامگاه گذشته در میان استقبال جمعیت و با حضور هنرمندان موسیقی در نهمین آئین "آوای دوست" در فرهنگسرای هنر برگزار شد.

به گزارش خبرنگار مهر ، در این مراسم که با حضور هنرمندان و علاقه مندان به هنر موسیقی برگزار شد علاوه براجراهای موسیقی، جنبه های مختلف زندگی و آثار زنده یاد حسین تهرانی و شاگردش(محمد اسماعیلی) بررسی شد.

پخش نماهنگی ویژه نکوداشت این دو هنرمند و بررسی ویژگی های تنبک نوازی آنهاآغازگر این مراسم بود.

محمد اسماعیلی خداوندگار ریتم موسیقی ایران

 مدیرعامل موسسه فرهنگی هنری نغمه شهر ضمن گرامی داشت یاد قیصرامین پور گفت : بی مناسبت نیست در بزرگداشت محمد اسماعیلی خداوندگار ریتم در موسیقی ایرانی یادی از شاعر تازه از دست رفته قیصرامین پور کنیم. قیصر از شاعران اخلاقمند و بزرگواربود..

سیدعباس سجادی در ادامه خاطرنشان کرد : محمد اسماعیلی از جمله شاگردان خلف تنبک نوازبزرگ ایران،حسین تهرانی است که به درستی شیوه استاد خود را در پیش گرفته است؛اونخستین نت نگار تنبک ایران است و گویای این مطلب هم نگارش کتاب آموزش تنبک است که به همت حسین دهلوی،مصطفی کمال پورتراب و هوشنگ ظریف به چاپ رسیده است.

پس از پایان صحبت های سجادی گروه تنبک نوازی به سرپرستی محمد اسماعیلی که از شاگران او بودند به روی صحنه آمدند و قطعاتی را اجرا کردند؛ پس از اجرای گروه نوازی ؛ محمد اسماعیلی برخی از قطعات را به صورت تکخوانی و تکنوازی خواند و نواخت.

دوران نمایشی ساز تنبک سپری شده است  

حسین علیزاده نوازنده تار به عنوان سخنران بعدی به روی صحنه آمد و درباره سبک تنبک نوازی حسین تهرانی و محمد اسماعیلی گفت : وقتی برخی از اسم ها به زبان می آید بار تاریخی و هنری ویژه ای به همراه دارد به عنوان مثال زمانی که اسم ابوالحسن خان صبا را می آوریم تاریخ موسیقی ایران ورق می خورد و حسین تهرانی هم همین ویژگی را دارد؛ این نوازنده تنبک در دوران زندگی خود تحولات شگرفی در ریتم و موسیقی ضربی از طریق ساز تنبک به وجود آورد وهریک ازهنرمندان موسیقی خود را شاگرد وی می دانند و جالب اینکه این اتفاق در مورد استاد صبا نیز افتاده است و هرکس که دستی به ساز داشت و احیانا روزی از کنار خانه صبا گذشته بود خود را شاگرد او می داند بنابراین وجود افرادی از این دست در تاریخ موسیقی ایران لازم و ضروری است.

ضرورت تاریخی تهرانی این بود که درست در دورانی که موسیقی ایران می خواست موقعیت اجتماعی خود را به دست آورد ظهور پیدا کرد - شاید این پرسش پیش آید که چرا از فعل گذشته "می خواست "استفاده می کنم به این دلیل که معتقدم موسیقی ایران هنوز هم زمینه های اجتماعی خود را به دست نیاورده و این موسیقی جز حمایت های مردمی از هیچ حمایت دولتی برخوردار نبوده است ؛ به همین دلیل معتقدم که حسین تهرانی در زمانی رشد کرد که ضرورت های اجتماعی هنر موسیقی در ایران ایجاب می کرد.

وی در ادامه خاطرنشان کرد : پس از استاد حسین تهرانی تنها کسی که توانست راه و مکتب این بزرگمرد را ادامه دهد محمد اسماعیلی است؛ هنرمندی که من دردوران تحصیل افتخارشاگردی او وهوشنگ ظریف را داشته ام ؛ استاد محمد اسماعیلی تغییرات بسیاری در سبک تنبک نوازی به وجود آورد چراکه ساز تنبک همواره به عنوان ساز دوم و همیشه با کلام همراه بوده است و این اتفاقی است که در خصوص تمام سازهای ایرانی افتاده و هریک از آنها به نوعی تحت سلطه آواز بوده اند ولی زمانی که تحولات اساسی درموسیقی سازی شکل گرفت طبیعتا تحول و تغییر مسیر در ساز تنبک هم به وجود آمد.

این نوازنده تار در ادامه به فرهنگ تنبک نوازی در موسیقی ایران اشاره کرد و گفت : سازهای موسیقی ایران بنابر موقعیت ارائه در محیط های مختلف تکنیک و پسندهای متفاوتی را نیز داشته اند مثلا کارکرد این ساز در زورخانه و یا تئاترهای روحوضی متفاوت از یک اجرای صحنه ای است به همین دلیل فرهنگ تنبک نوازی در ایران مرز ظریفی دارد به این معنا که تنبک سازی است که هم در بعد هنری وهم در وجه نمایشی ظاهرمی شود و نکته قابل توجه اینکه ما در موسیقی ایرانی عنصر مهمی به نام ریتم داریم که سمبل آن هم ساز تنبک است ولی متاسفانه شاهد بودیم که تنبک همواره به عنوان ساز دوم مورد استفاده قرار گرفته است و باید متذکر شوم که در دروس دانشگاهی هیچ واحد درسی در خصوص سازهای کوبه از جمله تنبک تعریف نشده است.

علیزاده در پایان خاطرنشان کرد : به نظرمن دوران نمایشی ساز تنبک سپری شده و امیدوارم شاگردان استاد تهرانی و استاد اسماعیلی با آموزه های دانشگاهی در بهبود شرایط این ساز به راهکارهی مناسبی دست یابند.

پس از پایان صحبت های حسین عیلزاده، به درخواست و اصرار حاضرین در سالن، دو نوازی سه تارعلیزاده به همراه تنبک نوازی استاد محمد اسماعیلی اجرا شد..

پس ازاین اجرا، نوازنده فیلم مستندی از آثار و زندگی محمداسماعیلی با عنوان "معلم عشق" نمایش داده شدو سپس دو نوازی تنبک محمداسماعیلی و سعید ثابت اجرا شد..    

من نوکری تهرانی را کردم 

پس از پایان این اجرا نوبت به اهدای جوایز رسید و محمد اسماعیلی جایزه خود را از دست مصطفی گرگین زاده پیشکسوت موسیقی گرفت و پس از دریافت این جایزه گفت : از مصطفی گرگین زاده به عنوان اولین معلم زندگی و هنرموسیقی سپاسگزارم چراکه او برای نخستین بار مرا به استاد تهرانی معرفی کرد و از آن پس راه و سبک او را ادامه دادم باید بگویم که من تنها شاگرد حسین تهرانی نبودم من نوکری استاد بزرگ تنبک ایران را کردم .  

در پایان مراسم طبق روال همیشه برگزاری آیین های "آوای دوست" در کنار تجلیل از اساتید موسیقی ، ازهنرمندانی چون داریوش سالاری سازنده ساز سنتور،محمدرضا صابر صدابردار عرصه موسیقی ،علیرضا پورامید پژوهشگر و همچنین از رضا ملکوتی تهیه کننده برنامه های موسیقایی رادیو نیز تجلیل شد.

ضمناْ هوشنگ ظریف،احمد ابراهیمی،مصطفی گرگین زاده، مرتضی احمدی،مصطفی کمال پورتراب ،قاسم رفعتی و منصورنریمان  از جمله هنرمندان حاضر در سالن بودند. 

لینک عکس های مراسم (قسمت اول)

لینک عکس های مراسم (قسمت دوم)

منبع: خبرگزاری مهر http://www.mehrnews.ir


جا دارد یادی از مرحوم دکتر مسعود نعمتیان هم داشته باشیم که مدتی پیش در اثر حادثه رانندگی جان سپردند. قطعاْ آن شب جای ایشان در بین اعضای گروه تنبک نوازی استاد اسماعیلی خالی بود. همین طور جای یار دیرین بزرگانی چون زنده یاد حسین تهرانی، محمد اسماعیلی، هوشنگ ظریف، رحمت ا... بدیعی، جلیل شهناز، اصغر بهاری، حسن ناهید و ... یعنی استاد فرامرز پایور !!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 19:45  توسط علی پارسا  | 

خبرگزاري فارس:داستان‌هاي كهن هزار و يك شب در قالب تئاتر با سنتور ايراني در آلمان روايت مي‌شود.

به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، يك گروه تئاتر به كارگرداني «زيمون فان پارايس» از هلند و جمعي از بازيگران آلماني به همراه سنتور «پويان ناصح پور» از ايران به روي صحنه مي‌رود.
اين برنامه از تاريخ 2 دسامبر 2007 مصاف با 11 آذر ساعت 16 در سالن تئاتر شهر هاله آلمان شروع شده و در همان شهر بيست و پنج بار تكرار مي‌شود.
هدف اجراي اين گروه معرفي فرهنگ شرق به آلماني‌هاست.
مدت‌هاست تمرين اين گروه شروع شده و اين گروه اميدوار است اين برنامه را به ديگر شهرهاي آلمان نيز ببرد.

منبع خبر: خبرگزاری فارس

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 19:17  توسط علی پارسا  | 

نظرتان را در مورد تدریس موسیقی و مربیان بفرمایید.

مربی باید خود هنرجو باشد. او نباید فکر کند همه چیز را می داند بلکه باید خودش به دنبال کسب دانش و یادگیری باشد. در مورد تدریس باید بگویم که معتقد به یک شیوه مشخص در تدریس نمی باشم. آنچه مهم است صحت و کارایی آن شیوه است.

در مورد شیوه ی تدریس خودتان اگر توضیحی دارید بفرمایید.

همان طور که قبلا هم گفتم طبق تجربیات برای هنرجویان باید شکل های مختلفی را ارائه کرد.هر شخصیتی روحیاتی دارد و مختصاتی مثل هوش، ادراک، سن و مسائل فیزیکی. مربی باید با این شرایط به طور کامل آشنایی داشته باشد. در دستور سنتور استاد پایور این نکات مد نظر قرار گرفته است و دروس به صورت ساده و سرعت کم با ریتم های مختلف طوری تنظیم شده اند که هنرجو با شرایط هوشی متوسط نیز می تواند آنها را به خوبی اجرا کند.بنابراین سخت گیری توام با اخلاق،لازمه ی یک مدرس است. خود من در تدریس اگر هنرجوی با استعدادی داشته باشم از کوچک ترین نکته ها هم صرف نظر نمی کنم ولی به هر حال همه ی هنرجویان نیز با استعداد نیستند. با این اشخاص متناسب با آن شرایط باید برخورد کرد.

در مورد ردیف موسیقی ایران و روش تدریس آن در سنتورچه نظری دارید؟

هنرجو در یادگیری سنتور ابتدا باید اتودهای آموزشی را به طور دقیق اجرا کند آنگاه ردیف مقدماتی و ردیف استاد صبا را به خوبی فرا گرفته و حفظ کند زیرا ردیف، یادگار موسیقی ملی ماست. بنابراین باید آن را در سینه نگه دارد تا بتواند بعدها از آن استفاده کند. هنرجویان باید به صورتی منظم این ردیف ها را دوره کرده و به صورتی دقیق و بدون آنکه از خود چیزی کم یا زیاد کنند و با مضرابهای صحیح، آنها را اجرا کنند.اما در دوره ی عالی، باز این ریتم ها را دوره می کند ولی نه با آن شکل که گفتیم. استاد پایور معتقد است هنرجو در این مرحله باید از خود چیزهایی را اضافه کند. هنرجو در این مرحله ناخودآگاه مضراب ها را صحیح اجرا می کند.استاد پایور می گوید:ردیف به ما می گوید چه بزنیم ولی نمی گوید چه جوری بزنیم.ردیف مایه و ملاط کار است. اگر ما ردیف را به شکلی بزنیم که استاد ما زده، پس ما چه کار کرده ایم!؟ او خیلی بهتر از ما اجرا کرده است.بنابراین باید از ردیف به صورت دست مایه ی کار استفاده کرد تا بتوانیم با خلاقیت خودمان به شرط صلاحیت، بر زیبایی آن بیافزاییم.

نظرتان درباره ی موسیقی امروز ما چیست؟

موسیقی امروز ما(موسیقی ایرانی) از نظر منابع و استنادات فرقی با گذشته ی نه چندان دور ندارد ولی هر استاد و ردیف دانی بنا به نبوغ و ایده های خود روایت دیگری از موسیقی می کند. مطلب و ضمیرمایه همان است ولی ابتکار استاد باید مطالب جدیدی را به مردم ارائه دهد. به نظر من امروزه موسیقی ایرانی اگر ارکسترال شود به این گوشه ها، نغمه ها، و دستگاه ها با علم هماهنگی و تئوری نوین اجرا گردد بیشتر مورد توجه مردم و به خصوص جوامع خارج از کشور قرار خواهد گرفت و برای آنان شنیدنی تر و قابل فهم تر خواهد بود. نمونه کارهای استاد حسین دهلوی از این گونه است و اگر این قبیل کارها زیاد شود موسیقی ما صددرصد پیشرفت خواهد کرد.

نظرتان در مورد بهتر شدن آموزش موسیقی چیست؟

بسیاری از هنرجویان در کلاسی ثبت نام می کنند و در آنجا متوجه می شوند که به طور مثال می خواستند تار را به عنوان ساز مورد علاقه یاد بگیرند ولی اسم آن را نمی دانستند و یا در کلاس سنتور ثبت نام کرده اند. بنابر این کلاس های ساز شناسی و تئوری موسیقی، قبل از کلاس عملی، بسیار مفید است.حتی اگر چند جلسه باشد ولی متاسفانه این مسئله لااقل در شیراز انجام نمی گیرد.

چه صحبتی برای علاقه مندان به موسیقی دارید؟

اگر به صور کلی در مورد موسیقی صحبت کنیم باید بگویم که از بین تمام هنرها شاید موسیقی مشکل ترین باشد. نمی خواهم کسانی را که می خواهند تازه وارد این کار شوند دل سرد کنم بلکه منظورم این است که انتظار نداشته باشند یک ماهه یا چهارماهه یا این حدود نوازنده ی قابلی شوند بلکه باید حوصله و همت بیش از این ها را داشته باشند. موسیقی بدون تمرین هیچ است. همیشه به هنرجویان گفته ام که معلم ده درصد کار و تمرین خود هنرجو نود درصد کار است اما این نود درصد بدون آن ده درصد به هیچ جایی نمی رسد.

مسئله دیگر این که کمی توقع خود را بالا ببرند و به دنبال موسیقی جلف و آسان و بازاری نباشند. چون هنرمند واقعی شأنی بالاتر از این ها دارد. در مورد سنتور هم تمام این ها مصداق دارد. اگر می بینند کارشان پیشرفت نمی کند اول علت آن را در خود جست و جو کنند و بعد به دنبال عوض کردن معلم باشند. البته متاسفانه این روزها معلم های بی تجربه کم نیستند و هنرجو باید با تحقیق و چشم باز معلم خود را انتخاب کند و با چند نفر در این مورد مشورت نماید.   

با استادان موسیقی چه صحبتی دارید؟

امیدوارم تمام کسانی که در عرصه موسیقی کار می کنند احترام یکدیگر را داشته باشند. اگر اختلاف سبک و سلیقه دارند اختلاف در حیطه برخورد و کار موسیقی را کنار بگذارند. تمام مربیان به پیشینیان و پیشکسوتان احترام بگذارند و فراموش نکنیم که هر چه داریم از گذشتگان است. هنرجویان نیز احترام معلم خود را نگه دارند و معلم ها نیز متقابلا نسبت به هنرجویان این گونه عمل کنند و به قول استاد پایور به جای حرف زدن و همدیگر را کوبیدن کار موسیقی ارائه دهیم و برای مردم اجراهای مختلف موسیقی بگذاریم و این از هر حرف و محبتی ثمربخش تر است.

در آخر باید اشاره ای داشته باشم به همسرم خانم فاطمه تالانه که در هر کار و فعالیتی در کنار و کمک حال من بوده و زحمت های زیادی در عین گرفتاری های شخصی برای من کشیده و در اینجا جا دارد که از ایشان قدردانی کنم.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم آبان 1386ساعت 16:16  توسط بهزاد شایان فر  | 

کنسرت گروه موسیقی "عارف" به سرپرستی پروپز مشکاتیان و خوانندگی حمیدرضا نوربخش از 6 تا 9 آذرماه ساعت 20در تالا ربزرگ کشور برگزار می شود.


به گزارش سایت خانه موسیقی، پرویز مشکاتیان نوازنده سنتور با اعلام این خبر در نشست مطبوعاتی که صبح امروز در کانون موسیقی عارف برگزار شد به  ترکیب اعضا اشاره کرد و گفت:  در این اجرا سازهایی چون نی حسن ناهید، دف آیین مشکاتیان،تنبک نوید افقه ، کمانچه نوید دهقان،سه تار بهداد بابایی ،رباب آرشام قادری ، بربط محمد دلنوازی،  تارباس سیاوش پور فضلی ،قیچک باس سیامک آقایی و همچنین کیوان ساکت و بهرام ساعد نوازندگان تار گروه موسیقی عارف هستندو حمیدرضا نوربخش نیز به عنوان خواننده حضور دارد.

سرپرست گروه موسیقی عارف درباره چرایی تغییرات این گروه گفت : گروه موسیقی عارف از بدو تاسیس در مرکز حفظ و اشاعه براساس نام و اندیشه وطن خواهانه عارف قزوینی تشکیل شد و برهمین اساس در طول سال ها فعالیت هنری همواره نگاهی اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی به مجموعه فعالیت های گروه داشته است. 

وی در ادامه به قطعات گروه موسیقی عارف اشاره کرد و گفت : مجموع قطعات ترکیبی از کارهای قدیمی و جدید است منتها با این تفاوت که تمام قطعات قدیمی تا کنون اجرا نشده و برای نخستین بار است که روی صحنه می رود همانطور که می دانید دستگاه شور مادر دستگاه های موسیقی ایرانی است و خود این دستگاه هم متشکل از دستگاه هایی چون ابوعطا،بیات ترک، افشاری ،دشتی و کرد بیات است به همین دلیل جان مایه این قطعات در دستگاه شورو دشتی است اما طبق روال گذشته مدلاسیونی از دستگاه شوربه سایر دستگاه های موسیقی ایران دارم.

گفتنی است فروش بلیت از روز 24 آبان ماه ازطریق اینترنت در سه مرحله انجام می شود و متقاضیان می توانند با مراجعه به سایت www.aref.ir  فرم درخواست را پر کرده و پس از کامل شدن فرم به بانک سامان برای خرید مراجعه کنند.

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 20:36  توسط علی پارسا  | 

مسعود غریب زاده در 22 مهرماه سال 1339 در بندر بوشهر متولد شد و در سال 1350 به شیراز آمد. دیپلم خود را در سال 1358 با معدل 32/19 در مدرسه رازی گرفت. تحصیل موسیقی را ابتدا از 16 سالگی در اداره ی فرهنگ و هنر شیراز شروع کرد و تا سال 58 که انقلاب شد و کلاس های موسیقی از رونق افتاد و تحصیل موسیقی کمرنگ شد ادامه داد. بعد از مدتی وی در سال 1368 هفته ای یک بار نزد آقای مسعود رضایی نژاد- که از شاگردان استاد پایور در اصفهان بودند- نوازندگی سنتور را ادامه داد و هم زمان در خانه ی فرهنگ شیراز به یادگیری پیانو کلاسیک نزد آقای علی آزاد پرداخت. در سال 1370 در دانشگاه تهران و در رشته ی علوم سلولی- مولکولی پذیرفته و مشغول به ادامه تحصیل شد و در سال 74 فارغ التحصیل گردید.

ایشان در زمان تحصیل در تهران، از سال 1370 موفق شد به طور مستقیم و مداوم به کلاس استاد فرامرز پایور راه یابد. سپس در سال 71 که آقای دهلوی ارکستر مضرابی را با هفتاد نفر عضو تشکیل دادند، استاد پایور او را به ارکستر معرفی کردند و به قول خودش این دومین افتخار زندگش بوده است (اولین افتخار،حضور در کلاس استاد پایور)و توانست در اجراهای ارکستر مضرابی به رهبری حسین دهلوی یکی از نوازندگان سنتور اول ارکستر شود. ارکستر مضرابی متشکل از سازهای سنتور، تار،عود، قانون، بم تار و تمبک بود که در سال 1371 اولین اجرای آزمایشی خود را در تالار وحدت برای مویسقیدانان کشور انجام داد.

وی تا سال 1376 که کلاس آقای پایور به دلیل کسالی و بیماری تعطیل شد، به طور مستمر مشغول فراگیری سنتور بود و از محضر ایشان بهره ها برد و توانست قسمت عمده ردیف عالی استاد پایور را تمام کند سپس به دستور استاد پایور بقیه قطعات را خودشان زدند.

مسعود غریب زاده تدریس سنتور را از سال 1368 آغاز کرد و در آموزشگاهای مختلفی در تهران و شیراز درس داد. در اسفندماه 1380 آموزشگاه شاورک را به اتفاق همسرشان (فاطمه تالانه) در شیراز تأسیس کردند و تا اکنون هر دو در آنجا فعالیت می کنند . نا گفته نماند که ایشان بخشی از تئوری موسیقی را نزد فرهاد فخرالدینی آموخت و در انجمن زرتشتیان تهران مدتی به امر استاد حسین دهلوی به تدریس سنتور پرداخت. در این انجمن اساتیدی نظیر مرحوم محمود کریمی، هوشنگ ظریف و سوسن اصلانی زیر نظر استاد دهلوی فعالیت می کردند.

از دیگر فعالیت های وی می توان به این موارد اشاره کرد:

·     تشکیل گروه های مختلف موسیقی از جمله گروه موسیقی شاورک که این گروه تلفیقی از ساز سنتور با سازهای غربی مثل گیتار، گیتار باس، تومبا، فلوت ریکوردر و ساز دهنی می باشد که با همکاری هنرمندان نوشین تالانه، مهرداد ایزدی، اشکان چنگیزی، سعید ایرانبان، مهدی کمالی مقدم، کورش قاسم زاده و مسعود غریب زاده(سرپرست گروه) اجراهای متعددی داشت و مورد توجه واقه شد.

·         برگزاری کنسرت های متعددی به صورت تکنوازی و دو نوازی در شیراز

·         تربیت شاگردان برجسته در طول بیست سال تدریس سنتور و موسیقی

·         تدریس در دانشگاه شیراز

·     داوری سه دوره جشنواره ی شعر و موسیقی در جهاد دانشگاهی شیراز و یک دوره داور گردایش ریاضی پژوهان جوان با عنوان «رابطه ی ریاضی و مویسقی»

·         و ...

 

غریب زاده در امر تدریس موسیقی فردی دلسوز، دقیق و در عین حال سخت گیر است(خصوصیت مکتب پایور)

 

 

به امید سلامتی هر چه زودتر استاد پایور و موفقیت هر چه بیشتر آقای غریب زاده

 

 

بهزاد شایان فر

 


اشاره: گفت و گوی زیر گزیده ای است از مصاحبه ی روزنامه ی نیم نگاه و خبر جنوب با آقای مسعود غریب زاده که در گذشته(سال 76- 77-82) صورت گرفته است.

 

ساز تخصصی شما چیست؟

ساز سنتور ساز تخصصی من است و حدود 2 سال هم پیانو زده ام ولی در حال حاضر فقط سنتور و بعضی اوقات هم تئوری موسیقی تعلیم می دهم.

از ساز تخصصی تان بیشتر بگویید.

سنتور سازی است که شاید در ابتدا نواختن آن آسان به نظر برسد ولی بعدا چنان وسیع می شود که حداقل 10 تا 12 سال تمرین مداوم و بدون وقفه لازم است تا دوره ی آن تمام شود.آقای پایور برای این ساز بسیار زحمت کشیده و قطعات و کتابهای متعددی منتشر کرده اند که باعث شده سنتور نسبت به دیگر سازهای ایرانی از نظر منابع و مطالب برای آموزش بسیار غنی تر باشد.اساتید دیگر مانند آقای پرویز مشکاتیان، پشنگ کامکار و اردوان کامکار و دیگران نیز زحمت کشیده و قطعاتی را اجرا کرده اند. مساله ای که سنتور دارد کوک آن است که به دلیل 72 سیمی که دارد برای هنرجو و حتی برای مربی بسیار مشکل است و مساله اینجاست که همه را که کوک کردید فقط یک دستگاه یا نغمه یا حداکثر دو گام مختلف را بیشتر نمی توان روی آن اجرا کرد و برای دستگاه دیگر دوباره باید کوک شود ولی به قول آقای پایور صدای دل انگیز و دلنشین آن این عیب را می پوشاند. سنتور جزو سازهای ملی ایران است و در خیلی از مناطق دنیا از آن استفاده می شود ولی ساخت آن و تکنیک نوازندگی آن با سنتور ایرانی تفاوت دارد.

چه طور شد که به موسیقی روی آوردید؟

از دوران کودکی به موسیقی علاقه داشتم و در تلویزیون کارهای موسیقی ایرانی به خصوص کارهای گروه فرهنگ و هنر سابق به سرپرستی استاد فرامرز پایور را به طور مدام و با علاقه دنبال می کردم و از همان دوران شیفته ی نوازندگی استاد پایور شدم و این تصمیم من برای یادگیری ساز سنتور انگیزه اصلی بود.

موسیقی چه تاثیری بر زندگی هنرمند می گذارد؟

تقریبا تمام اوقات من با موسیقی می گذرد. از تدریس گرفته تا فراغت و... موسیقی چون باید با دقت و نظم اجرا شود انسان را دقیق و با دیسیپلن بار می آورد.

بسیاری اوقات سازم تنها یار دلم بوده و به قولا با هم درد دل کرده ایم. احساسات و ایده هایم را به سازم منتقل می کنم و این حاصل کار را زیباتر و کامل تر می کند.

ویژگی یک هنرمند خوب چیست؟

اولین شرط اخلاق خوب است. یک هنرمند باید برخورد خوب با مردم داشته باشد. بتواند مردم را به خود و به موسیقی جذب کند و آن ها را به موسیقی خوب عادت دهد. هنرمند باید منعکس کننده ی عقاید مردم در موسیقی اش باشد تا مردم او را دوست داشته باشند. اگر هنرمند آموزش نیز می دهد باید روانشناسی برخورد با هنرجویان مختلف را داشته باشد و به قولا همه را یک کاسه نکند. سن هنرجو، فرهنگ او، سطح تحصیلات او، خاستگاه اجتماعی او  و خیلی مسائل دیگر در شیوه ی آموزش و برخورد تاثیر بسیار مهمی دارد. هنرمند خوب نباید مغرور کار خود شود و همان طور که انتظار دارد هنرجویان به او احترام بگذارند خود نیز به دیگران احترام بگذارد.هنرمند خوب نباید خود را بالاتر و برتر از مردم بداند و همیشه این را به یاد داشته باشد که اگر مردم به هنرش توجه نکنند او در حقیقت مفهوم خود را از دست خواهد داد. بنابراین همه چیز را از مردم و جامعه دارد.

 

ادامه دارد

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 20:59  توسط بهزاد شایان فر  | 
 

فهرست کامل سایت استاد مجید کیانی شامل ۱۲۵ کنسرت داخل و خارج کشور، بیوگرافی کامل، ۳۵ آثر منتشر شده و ... را می توانید از طریق دریافت فایل زیر (PDF) مشاهده کنید.

فهرست سایت، مجموعه آثار، بیوگرافی و ... از سایت استاد کیانی

استاد مجید کیانی

 

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 18:24  توسط علی پارسا  | 

آرامگاه ابدی دو تن از اساتید بنام هنر سرزمین پارسی ...

 

با تشکر از سایت قدیمی ها

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم آبان 1386ساعت 11:28  توسط علی پارسا  | 

شاگردان فرامرز پايور يك سال بعد از اجراي كنسرت اروپا گردهم مي‌آيند تا با برنامه‌هايي جديد، گروه استاد خود را فعال كنند. اين گروه مهرماه سال قبل در اروپا كنسرتي برپا كرد و طي ماه‌هاي اخير فعاليت چنداني در داخل كشور نداشت، با اين حال قرار است به زودي شاهد برنامه‌هايي تازه از گروهي باشيم كه نزديك به پنج دهه از فعاليت آن مي‌گذرد.

استاد فرامرز پایور و آقای سعید ثابت

سعيد ثابت (شاگرد استاد پايور) در مورد برنامه‌هاي جديد اين گروه گفت: <بعد از كنسرت اروپا به دليل گرفتاري‌هاي موجود وقفه‌اي در كار گروه پيش آمد، با اين حال مجددا تصميم داريم با برنامه‌هاي تازه‌اي گروه پايور را فعال كنيم.> اين نوازنده سنتور درباره تركيب گروه پايور در برنامه‌هاي پيش رو اضافه كرد: <گروه ما يك تركيب ثابت و يك تركيب متغير دارد. تركيب ثابت را هوشنگ ظريف، من و استاد محمد اسماعيلي تشكيل مي‌دهيم، اما اعضاي متغير گروه هنوز مشخص نشده‌اند؛ بعضي افراد بايد اضافه شوند و احتمالا‌ تعدادي از آنها هم كم خواهند شد.> به گفته اين عضو گروه پايور، اهداف اين گروه همان اهدافي خواهد بود كه از ابتداي پيدايش گروه مد نظر بوده؛ يعني از يك سو حفظ و نگهداري آثار گذشتگان و از سوي ديگر استفاده از آثار جديد. او كه از سال 1375 عضو گروه پايور بوده در اين باره گفت: <ما به‌دنبال موضوعات روز هستيم و در عين حال از آثار گذشتگان غافل نيستيم. در تمام كنسرت‌ها علا‌وه بر آهنگ‌هاي استاد پايور از آثار گذشتگان مثل استاد صبا هم بهره گرفته‌ايم.>

روزهاي اميد و بيماري

اما شاگردان پايور در حالي عزم دوباره كرده‌اند تا گروه وي را فعال كنند كه اين آهنگساز و نوازنده چيره‌دست روزهاي سخت جدال با بيماري را سپري مي‌كند؛ روزهايي كه البته با اميدواري بسياري از دوستداران او به بهبودش توام است. متاسفانه استاد پايور چند سال قبل به علت سكته قدرت حركت خود را از دست داد و همين امر فعاليت‌هاي او را تحت‌الشعاع قرار داد. همسر استاد پايور در مورد وضعيت كنوني او به اعتماد ملي گفت: <بعد از گذشت 8، 9 سال از ضايعه مغزي، بهبود او بطئي و كند است و بايد منتظر باشيم تا او سلا‌متي خود را دوباره به دست آورد.> وي درباره فعاليت استاد پايور در منزل افزود: <او در خانه كارهاي شخصي‌اش را انجام مي‌دهد و اوقاتش به مطالعه و جواب دادن به نامه‌هايي مي‌گذرد كه از سراسر دنيا برايش ارسال مي‌شود. او البته به مجلا‌ت موسيقي هم مشغول است و شاگردهايي دارد كه بعد از بهبودش بايد بيايند و دوره‌هاي عالي‌شان را تمام كنند.>

چندي پيش خبر رسيد كه برخي آثار قديمي با تاييد استاد پايور در مركز موسيقي و سرود صداوسيما توليد شده‌اند. اين آثار با تنظيم مهرداد دل‌نوازي و خوانندگي سالا‌ر عقيلي تهيه شده بودند كه بنا به گزارش خبرگزاري مهر، استاد پايور آنها را براي توليد، تاييد كرده بود.

مردي از دودمان نقاشان

فرامرز پايور متولد 21 بهمن 1311 در تهران است. پدرش علي پايور هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران بود و پدربزرگش مصور الدوله، نقاش چيره‌دست دوره قاجار به حساب مي‌آمد كه با نواختن ويولن، سنتور و سه‌تار هم آشنايي داشت. نقاشي البته دغدغه اين نوازنده و آهنگساز موسيقي نبود و او تلا‌ش كرد تا بخت خود را در موسيقي بيازمايد.پايور آموزش موسيقي را در 17 سالگي و در مكتب استاد ابوالحسن‌خان صبا آغاز كرد و از محضر استاداني چون عبدا... دوامي و نورعلي برومند هم بهره برد. زماني كه استاد پايور براي فراگيري سنتور به كلا‌س درس استاد صبا در خيابان ظهيرالا‌سلا‌م مي‌رفت، سه سال از درگذشت آخرين بازمانده سنتورنوازان افسانه‌اي ايران (استاد حبيب سماعي) مي‌گذشت. با اين حال به يمن آموزش‌هاي استاد صبا، پايور به درجه‌اي از كمال رسيد كه توانست سازوكار سنتورنوازي در ايران را دگرگون كند. او اولين سنتورنوازي بود كه روي سنتور، نواسازي كرد و از اين‌رو تنها در پي بداهه‌نوازي نبود. به بيان ديگر، پايور اولين آهنگسازي بود كه ساز تخصصي او، سنتور بود.

فعاليت‌هاي پايور را مي‌توان در زمينه‌هاي زير خلا‌صه كرد: بيش از 1500 اجراي گروهي و فردي در داخل و خارج از كشور، آهنگسازي و تنظيم قطعات فراوان، تدريس صدها شاگرد از چهار نسل متوالي، حضور در هنرستان و هنركده موسيقي ملي، نگارش كتاب‌هايي در زمينه آموزش سنتور، همكاري با خوانندگاني چون عبدالوهاب شهيدي، محمدرضا شجريان، شهرام ناظري و...

او همچنين در اجراهاي گروهي خود با شماري از نخبگان موسيقي ايران همچون جليل شهناز و هوشنگ ظريف (تار)، رحمت‌ا... بديعي و علي‌اصغر بهاري (كمانچه)، حسن ناهيد و محمد موسوي (ني)، حسين تهراني و محمد اسماعيلي (تمبك) همكاري كرده است.

منبع: روزنا - وب سایت اطلاع رسانی روزنامه اعتماد ملی

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم آبان 1386ساعت 19:9  توسط علی پارسا  | 

بیوگرافی میلاد کیایی:

میلاد کیایی روز اول مهر ماه سال 1323 از تهران در خانواده ای پای به عرصه وجود نهاد که همگی اهل فرهنگ و ادبیات، شعر و موسیقی بودند. پدر ایشان با وجودیکه در آن زمان از مشاغل مهم اداری برخوردار بودند ولی آنگونه مشاغل را افتخار ندانسته و همواره افتخارش بر این بود که با هنر نقاشی، شعر، ادبیات و موسیقی سر و کار داشته و توانسته فرزندانش را با هنر والای موسیقی مانوس سازد. وی جزو اولین افراد بنیان گذار در تئاتر و سینمای ایران بوده و در چندین فیلم سینمایی نیز ایفای نقش کرده است. همچنین وی تار و سنتور را به سبک قدیمی به خوبی می نواخت و با چند زبان زنده دنیا به خوبی آشنا بود. نظر به اینکه تولد میلاد کیایی مترادف با برقراری صلح در جهان بود، لذا از این جهت و با الهام از اسامی قهرمانان شاهنامه فردوسی نام او را (میلاد) نهادند.

میلاد کیایی ذوق و استعداد سرشاری را از طفولیت نسبت به موسیقی نشان داده و نوازندگی سنتور را از سن هشت سالگی ابتدا نزد پدر و پس از آن آموزش ردیف های موسیقی ایران را نزد برادر بزرگترش زنده یاد ایرج کیایی که در آن زمان از شاگردان با استعداد مکتب موسیقی استاد ابوالحسن خان صبا بودند، فرا گرفت و سپس خودش نیز در نوازندگی این ساز، سبک و روش نوینی را دنبال نمود. میلاد کیایی فعالیت های هنری را از سن ده سالگی در برنامه کودک رادیو آغاز نموده و پس از آن در سنین نوجوانی مسئولیت اجرای چند برنامه رادیویی و تلویزیونی بنام های (احساس و اندیشه) و (بزم آدینه) را به مدت چهار سال عهده دار بود. در سن 17 سالگی زمانی که در سیکل دوم دبیرستان خرد تحصیل می نمود، در مسابقات هنری آموزشگاه های سراسر کشور در رشته نوازندگی ساز سنتور مقام نخست را کسب کرد (سال 1342) و در همان زمان برای مدت پنج سال نیز مدرس موسیقی کلاس های فوق برنامه موزیکولوژی وابسته به دانشگاه تهران گردید.

در رشته آهنگسازی از محضر چندین استاد بزرگ کسب فیض کرده است و تاکنون متجاوز از یکصد قطعه آهنگ ساخته که اکثر آنها بوسیله ارکسترهای بزرگ و کوچک و همچنین گروه های موسیقی ملی به مرحله اجرا و ضبط در آمده است.

 

...

 

در میان سخنان استاد کیایی:

تعصباتی در نوازندگان قدیم ما بود که الان به دلیل اندیشه بازشون دیگر آن تعصب نیست.

 

آقای خالقی رو به عنوان آهنگ ساز بسیار خوب، متفکر خوب، پژوهشگر خوب و مدیر خوب در نظر داشته باشید.

 

حنانه را به عنوان رهبر بسیار با قدرت و توانا بدانید. اصلاً برای این کار آفریده شده بود.

 

حنانه می گفت که آقای بهاری تنها کسی هست که تمام زیر و بم موسیقی ایرونی، سنتی و ملی رو می داند. اما اگر بگوید من هارمونی می دانم، اشتباه کرده است. این را جلوی خود بهاری می گفت.

 

حنانه رک و صریح بود. این صراحت البته برای وی چندان ارزان تمام نشد و همواره دشمنانی داشته و دارد.

 

...

 

برای مطالعه کامل این مصاحبه به سایت قدیمی ها مراجعه کنید.   لینک مصاحبه

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم آبان 1386ساعت 18:50  توسط علی پارسا  |