X
تبلیغات
سنتور

استاد پایور در کنار استاد اسماعیلی

برای بخش آهنگ این هفته چهارمضراب عراق ماهور را برای شما انتخاب کردیم که بوسیله سنتور استاد فرامرز پایور و به همراهی تمبک استاد محمد اسماعیلی اجرا شده است. این چهارمضراب در قطعات کتاب سی قطعه برای چهارمضراب نیست و کمتر کسی آن را گوش داده است. استاد پایور در این چهارمضراب بسیار زیبا و چابک ساز زده اند و از پایه های مضرابی متنوع و قابل توجه ای استفاده کرده اند. اشارات زیبای این چهارمضراب در درآمد ماهور بسیار شنیدنی است. توجه شما را به شنیدن این چهارمضراب جلب می کن

                                               چهارمضراب عراق ماهور


چهارمضراب

سایت چهارمضراب با مطلبی با عنوان

«تهرانی استاد یگانه تمبک»

به روز شد.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و پنجم تیر 1385ساعت 16:8  توسط حامد رائیجی  | 

سایت چهارمضراب با مطلب جدید با عنوان

شناخت موسیقی ایرانی : دستگاه شور 

به روز شد...

 

+ نوشته شده در  شنبه ششم خرداد 1385ساعت 20:26  توسط حامد رائیجی  | 

رضا شفیعیانرضا شفیعیان در سال ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد و نوازندگی سنتور را از نوجوانی نزد استاد فرامرز پایور آغاز نمود. تکنیک نوزندگی او بسیار بالا و چابکی دستانش در حین نوازندگی خارق العاده است. وی قبل از انقلاب برنامه هایی را در تلوزیون با همراهی تمبک « بهمن رجبی » اجرا می کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت. در این برنامه ها پیش درآمد چهارمضراب و رنگ های زیادی را از ساخته های خود اجرا نمود ولی فرصت آن را پیدا نکرد که آنها را به صورت کتاب منتشر سازد. علیرضا جواهری که یکی از شاگردان اوست این کار بسیار ارزشمند را انجام داد و کتاب « گلچین » را که شامل مجموعه آثار او بود منتشر کرد. در این قسمت توجه شما را به شنیدن چهارمضراب ابوعطا از همین کتاب جلب می کنم:

           موسیقیچهارمضراب ابوعطا

       نتنت چهارمضراب ابوعطا ( از کتاب گلچین )

                           


 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 20:22  توسط حامد رائیجی  | 

استاد رضا ورزنده(۱۳۵۵-۱۳۰۵)

آقاي نيما حكمت كه ازمعدود نوازندگان سنتور به سبك زنده ياد ورزنده هستند وبسايتي را در جهت شناساندن شيوه استاد ورزنده راه‌اندازي كردند كه از همه دوستان دعوت مي‌كنم براي مشاهده به آدرس زير مراجعه كنند:


http://www.rezavarzandeh.com


بخش آرشيو اين وبسايت يك مجموعه غني از برنامه گلهاست كه آقاي حكمت در طول سالها و با سعي و كوشش مثال‌زدني فراهم كردند. قابل‌توجه هست كه آقاي حكمت هرگز در ايران زندگي نكردند و از طريق استاد صادقيان كه از شاگردان مرحوم ورزنده هستند با هنر و سبك ايشان آشنا شدند.

 با تشکر از آقای محمد حکمت


+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم فروردین 1385ساعت 20:55  توسط حامد رائیجی  | 

استاد علی تجویدی درگذشت

استاد علی تجویدی

دیروز ۲۴ اسفندماه، استاد علی تجویدی (نوازنده چیره دست ویولن و آهنگساز ) درگذشت. این اتفاق، ضایعه بسیار بزرگ و جبران ناپذیری برای موسیقی ایرانی بود.

ایـن پیشـامد تلخ را به تـمامی دوسـتدران مـوسیقی و بخصـوص خـانواده این استاد بـزرگوارتـسلیت عـرض می کـنیم.

سعی داریم در آینده ای نزدیک مطلب جامعی درباره ایشان در  وبلاگ سنتور قرار دهیم.


 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم اسفند 1384ساعت 9:17  توسط حامد رائیجی  | 

« دل شیدا » یکی از زیباترین و قوی ترین آثار استاد فرامرز پایور است که به همراه آواز « شهرام ناظری » در بیات اصفهان اجرا شده است. تعداد نسبتا زیاد نوازندگان و مهارت آنها در نوازندگی و همچنین تنظیم زیبای استاد پایور حال و هوای دیگری به این اثر بخشیده است. شهرام ناظری

در این قسمت به تصنیفهای « سلسله موی دوست » از سماع حضور ( که البته شعر اصلی آن « آب حیات من... است) و  قسمتی از تصنیف « بت چین » ( که اشتباها به دل شیدا معروف است) توجه کنید که استاد پایور با مهارت خاصی ایندو تصنیف را به هم متصل کرده است.

دانلود دل شیدا ( با صدای شهرام ناظری )

 


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم اسفند 1384ساعت 11:12  توسط حامد رائیجی  | 

                                    

ابوالحسن صبا

ابوالحسن صبا در سال 1281 شمسی در تهران به دنیا آمد. وی آموختن موسیقی را از کودکی و از زمانی که دوران طلایی موسیقی و حیات اساتید برجسته بود, آغاز کرد. او که ابتدا نواختن سه تار را نزد پدر خویش, کمال السلطنه, و همینطور اصول مقدماتی تمبک نوازی را نزد عمه خویش فراگرفته بود, در این زمان به حضور اساتید بزرگی چون میرزاعبداالله و درویش خان (در تار و سه تار), حسین خان اسماعیل زاده (در کمانچه), علی اکبرخان شاهی (در سنتور) وحاجی خان ضرب گیر (در تمبک) راه یافت و توانست کمال استفاده را از آین اساتید بنماید. وی بعدها با حسین خان هنگ آفرین ( که از موسیقیدانان نظام بود) آشنا شد و فراگیری ساز ویولن را نزد او آغاز کرد.

پس از بازگشت علینقی وزیری از اروپا و تشکیل مدرسه موسیقی توسط وی, صبا توانست اصول و قواعد صحیح ویولن نوازی (به سبک اروپایی), مسائل علمی و آکادمیک موسیقی و خط نت را از وی بیاموزد. پس از چندی نیز به عنوان اولین آموزگار ساز ویولن در مدرسه وزیری انتخاب شد و به پرورش شاگرد پرداخت. در آن زمان بود که کتابهای آموزشی ویولن را نوشته و منتشر نمود.

چندی بعد, به پیشنهاد وزیری به رشت رفت و مدرسه موسیقی کوچکی در آن شهر تأسیس نمود. در آنجا بود که وی توانست قطعاتی چون «زرد ملیجه», «درقفس», «کوهستانی» و «رقص چوپی» را بر اساس ملودیهای رایج موسیقی فولکوریک آن ناحیه تدوین کند. زرد ملیجه, زیباترین و معروفترین قطعه محلی صباست که بر اساس حالت نغمه خوانی نوعی پرنده کوچک, ساخته شده است.

صبا در سال 1317, با حسین تهرانی آشنا شد و کمکهای شایانی در باب ریتم و وزن موسیقایی به تهرانی, نمود که سرانجام باعث همکاری هنری آندو شد. استاد صبا با تأسیس رادیوی ملی به عنوان اولین سولیست ویولن در رادیو به اجرای برنامه تکنوازی و دونوازی پرداخت. این امر باعث شد که روح الله خالقی نیز از وی دعوت کند تا در ارکستر خود به همکاری بپردازد. وی در این ارکستر, نقش سولیست و مایستر ویولن نوازها را بر عهده داشت.

بعهدها زمانیکه با حبیب سماعی و هنرش در سنتورنوازی آشنا شد, اطلاعات سنتورنوازی خود را بخصوص در زمینه پایه چهارمضرابها, در نزد حبیب تکمیل نمود و بدین وسیله توانست سه دوره کتاب ردیف برای سنتور نیز تنظیم کند. وی در این کتابها, برای اولین بار, ردیف و قطعات سنتور را به خط نت درآورد.

صبا در نوازندگی سه تار نیز بسیار تبحر داشت. تسلط وی بر سه تار, از نواخته های رادیویی و صفحه های ضبط شده گرامافون موجود از او, کاملا قابل فهم است. وی توانست کتابهایی را در این زمینه برای آموزش تار و سه تار منتشر کند که هنوز هم مورد استفاده هنرجویان این سازها قرار می گیرد.

ابوالحسن صبا در ساخت قطعات موسیقی در فرمهای مختلف از قبیل پیش درآمد, ضربی, چهارمضراب (مانند چهارمضرابهای زنگ شتر, سامانی, بهارمست, به زندان و...) و رنگ, بسیار فعال بود ولی جای بسی تعجب است که چرا وی هرگز تصنیفی نساخت ؟!

در ضمن وی در هنرهای دیگری چون خوشنویسی, سازسازی و پیکره سازی نیز دستی داشت.

همانطور که صبا از بهترین اساتید در یادگیری موسیقی استفاده نمود, همینطور نیز توانست برجسته ترین اساتید را به جامعه موسیقی تقدیم کند. افرادی چون: مهدی خالدی, علی تجویدی, همایون خرم, حسین ملک, فرامرز پایور, حسن کسایی, حسین تهرانی, حسین صبا, رحمت الله بدیعی, ابراهیم قنبری مهر و... از آن جمله اند که از شاخص ترین اساتید زمان ما به شمار می روند.

صبا بارها و بارها در کنار شاگردانش به ضبط برنامه و اجرای کنسرت پرداخت و این کار را همیشه باعث افتخار خود می دانست! صبا اسوه انسانیت و مردانگی بود. وی حتی از برخی از شاگردانش که وضع اقتصادی خوبی نداشتند, شهریه تدریس دریافت نمی کرد. کسی نبود که از صبا بد بگوید و همگی او را به عنوان یک انسان کامل می شناختند. او می دانست که اگر انسانیت را از هنر حذف کنند, دیگر آن هنر هیچ ارزشی نخواهد داشت. همین امر بود که صبا را صبا کرد.

امروزه اگر موسیقی آلمان به بتهوون, اتریش به موتزارت, روسیه به چایکوفسکی و ایتالیا به وردی می بالد, ما هم باید به انسانهایی چون ابوالحسن صبا افتخار کنیم که نام موسیقی ایرانی را در جهان مطرح کردند و بدون تردید اگر وی و فعالیتهایش نبود, موسیقی ما به این پیشرفت و اعتلا دست نمی یافت.

این استاد بزرگ, سرانجام در 29 آذرماه 1336 دارفانی را وداع گفت.

روحش شاد و یادش گرامی باد.                                                            

                                                                                                                      حامد رائیجی


    موسيقي قطعه « زرد ملیجه » (دشتی)                           زرد ملیجهبزرگنمایی

  •    ساخته استاد ابوالحسن صبا
  •    اجرای ارکستر فرهنگ و هنر ( به سرپرستی و تنظیم استاد فرامرز پایور )
  •    تکنواز ویولن : رحمت الله بدیعی


   

 

+ نوشته شده در  شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 11:3  توسط حامد رائیجی  | 

یادگاران کتاب «یادگاران»مجموعه ای از تصنیف هاترانه هاو آهنگـهای محلی است که توســط «پـشنگ کامکار » برای سنـتور تنظیم شــده است. این کــتاب کـــه شــامــل چــهل قــطعـه در دســتگاه هــمایـون و آواز بــــیات اصــفهـان اســت توســط انتشــارات « نشــر هــوای تـازه » مـنتشر شـده اســت. از مــهمترین قــطعات این کــتاب مــی توان به « شهر شیراز » «بهار دلـنشین»«بـا تو رفتم» «کیه کیه در میزنه» «بت چین» «رفتم که رفتم»   و «وعده دیدار» اشاره کرد. اشعار تمامی قطعات آن به طور کــامل نوشــته شده است.این کتــاب برای کسانی که دستگاه همایون وبیات اصفهان رافراگرفته اند می تواند بسیارمفید باشد. قیمت این کتاب نیز ۱۲۰۰ تومان است.


تصنیف « بهار دلنشین » در بیات اصفهان ساخته روح الله خالقی است که اولین بار وی آن را برای ارکستر گلهای رادیو تنظیم و اجرا کرد. خواننده این تصنیف استاد غلامحسین بنان بود. به این قطعه (البته بدون کلامش) گوش دهید که من اجرا کردم. امیدوارم لذت ببرید.

موسيقيبهار دلنشین (اجرای سنتور)

نت نت تصنیف (از کتاب یادگاران)              نتشعر و توضیحات تصنیف


+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم اسفند 1384ساعت 12:2  توسط حامد رائیجی  | 
                     اعضای ارکستر فرهنگ و هنر

                                            اعضای ارکستر فرهنگ و هنر

    در عکس ویژه این هفته، اعضای ارکستر وزارت فرهنگ و هنر (پایور) را در یک میهمانی می بینیم :

     نفر دوم ایستاده از راست، پروین شکالور (نوزازنده قیچک)،   نفر سوم، فرامرز پایور ، نفر هفتم

     رحمت الله بدیعی (نوازنده کمانچه)،   نفر آخر، پروین صالح (نوزازنده قیچک).

     نشسته از راست: هوشنگ ظریف (نوازنده تار)، حسن ناهید (نوازنده نی)، محمد اسماعیلی

     (نوازنده تمبک).                          

                                                                 بزرگنمایی عکس را با اندازه واقعی ببینید (۷۶۸*۱۰۲۴)


+ نوشته شده در  شنبه ششم اسفند 1384ساعت 20:18  توسط حامد رائیجی  | 

استاد فرامرز پایور                             « رقص چینی »

    •   « رقص چینی » عنوان قطعه ای است ساخته استاد فرامرز پایور  
    •   که از ملودیهای رایج چینی درآن استفاده شده است. مـی شود   
    •   گفت که وی این قطعه را برای سنتور و ارکستر تنظیم کرده است 
    •   زیرا دیگر سـازهای مضرابی نقـش کمتری در اجرای ملودی دارنـد.
    •   زیباتــرین قسمت این قطـعه  اجرای دوصدایی ملودی بین سنتـور 
    •   و سـازهای آرشـه ای است. گــرچه این قطعه از اعـتبار تـکنیکی
    •   و فنی بالایی برخوردار نیست ولی در نوع خود کاری نو و جدید به
    •   شمار می آید.
    •   
    •   به این قطعه که در آلبوم جدید «هفت پیکر» منتشر شده است گوش کنید: 

     دانلود رقص چینی


 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم اسفند 1384ساعت 9:59  توسط حامد رائیجی  | 

«رقص چوپی» از استاد ابوالحسن صبا

ابوالحسن صبا این قطعه را بر اساس ملودی نوعی رقص محلی در آواز افشاری ساخته است که حالتی رنگ گونه دارد. در این قسمت فيلمفیلمی را قرار داده ایم که در آن استاد فرامرز پایور به همراه حسین تهرانی و رحمت الله بدیعی این قطعه را اجرا کرده است. ضبط این برنامه در سال ۱۳۴۷ بوده است.

     دريافت كنيد از اینجا دانلود کنید                      

 

 


 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم بهمن 1384ساعت 12:11  توسط حامد رائیجی  | 

پایور, اسطوره تاریخ موسیقی

بیایید تاریخ موسیقی ایرانی را ورق بزنیم و به گذشته, به سالهایی دور بازگردیم. بهتر است از چه کسانی نام ببریم؟ از «میرزاعبدالله» و «میرزاحسینقلی» نام ببریم که اعجوبه هایی در شناخت ردیف بودند؟ از «درویش خان» صحبت کنیم که اسطوره آهنگسازی بود و یا از «وزیری» یاد کنیم که علم موسیقایی اش همگان را متحیر می ساخت؟ از «صبا» که اسوه انسانیت بود و یا از «سماعی» که تبحرش در نوازندگی زبانزد بود؟ «خالقی» را معرفی کنیم که در تنظیم موسیقی, بی نظیر بود و یا از منصوری, نی داوود, شهنازی, فروتن, هرمزی, عبادی, بهاری, تهرانی و دهها استاد دیگر نام ببریم که هر کدام از گنجینه های موسیقی ایرانی بشمار می رفتند؟ همه آنها آمدند و رفتند و تنها اثراتشان برای ما باقیمانده است. ما بهترینها را از دست دادیم. ولی ای کاش فردی بود که تمام این ویژگیها را داشته باشد و می توانست جای خالی همه آنها را پر کند. نه, مگر امکان دارد چنین انسانی وجود داشته باشد؟ وجود چنین شخصی بی شک, یک معجزه است.
کسی که بیش از نیم قرن از عمر خود را صرف اعتلای موسیقی کند, یک معجزه است. کسی که هیچگاه از نوشتن مقاله, کتاب و پارتیتور دست برندارد, یک معجزه است. کسی که پیوسته برای پیشرفت سنتور تلاش کند, کسی که بیش از هزار برنامه تکنوازی و گروه نوازی اجرا کرده باشد, کسی که تنظیم هایش, سرمشق همگان باشد, کسی که در آهنگسازی, نظیر نداشته باشد, کسی که سلطان تکنیک و زیبایی در نوازندگی باشد, کسی که لبریز از علم موسیقایی و نیز شناخت ردیف باشد و کسی که هنرش با انسانیت, اخلاق و فراتر از آن با «نظم» عجین شده باشد, با معجزه هیچ تفاوتی ندارد.
21 بهمن ماه, سالگرد تولد چنین فرد بزرگی است. پس از مرگ حبیب سماعی, زمانیکه همه, سنتور را از بین رفته می پنداشتند و این تار بود که حرف اول را در موسیقی می زد, او بود که درآن اوضاع آشفته, به داد سنتور و موسیقی رسید. اگر او و فعالیت های هنری اش نبود, خدا می داند که اکنون سنتور, چه وضعیتی داشت. بله, همه ما مدیون «استاد فرامرز پایور» هستیم.
اما چرا ما قدر وی را ندانستیم؟ چرا حالا که در بستر بیماری است, باید از وی یاد کنیم؟ مگر چنین معجزه ای چند بار در تاریخ رخ می دهد؟ بهتر است بیشتر از اینها فکر کنیم !

استاد پایور, در طول فعالیت هنری خود, بیشتر از ۱۶۰۰ ساعت, موسیقی ضبط کرده است و در این مورد رکورد دار می باشد. همچنین ایشان در ساخت آهنگهای ممتاز نیز, گوی سبقت را از دیگر هنرمندان ربوده است و نیز بیش از هر هنرمند دیگری به چاپ کتب موسیقی, مبادرت ورزیده است. در جایی از وی پرسیدند: شما چطوری قادر بودید که با اینهمه اجرای زنده, به انتشار اینهمه کتابهای مختلف بپردازید؟ وی نیز چنین با ظرافت پاسخ می دهد که: همان طوری که مولانا, توانست دیوان شمس و مثنوی معنوی را بسراید ! پایور برای همه هنرمندان یک الگوی کامل است.

پایور با دو چوب خشک, چنان نوای دلنشینی می آفریند که نظیر آن را نمی توان در این عالم مادی یافت و سالهای سال است که این نوای دلنشین و آسمانی, روح ما را نوازش می کند و ناخودآگاه در این هنگام, غزلی از حافظ را در ذهنهای ما تدایی می کند که:

     «مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد               نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد»

                                                                      به امید بهبودی هرچه زودتر استاد پایور


                                                  استاد فرامرز پایور

                            فیلمدر محضر استاد پایور              موسیقیچهارمضراب اصفهان

                                                                                                                         حامد رائیجی


 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1384ساعت 17:46  توسط حامد رائیجی  | 

استاد فرامرز پایورتصویر را بزرگ ببینیداستاد فرامرز پایور

آواز دشتی, از اصیل ترین نغمات موسیقی ایرانی بشمار می رود و گوشه عشاق, به عنوان اوج آن, یکی از زیباترین گوشه های آن است. استاد فرامرز پایور برای این گوشه که قابلیت ضربی بالایی دارد, چهارمضراب زیبایی ساخته که نت آن را در کتاب «سی قطعه چهارمضراب برای سنتور» گنجانده است. ملودی این چهارمضراب که تا حدودی بر اساس آثار استاد ابوالحسن صبا می باشد, بسیار زیبا و دلنشین است. استاد پایور با قرار دادن این چهارمضراب در قالب وزن ۱۶/۶ (شش شانزدهم), حالت ریتمیک و طرب انگیز جالبی به آن داده است. ریتمی که شنونده را به گوش دادن ادامه قطعه ترغیب می کند. این قطعه با اینکه یکی از ساده ترین چهارمضراب های کتاب استاد پایور است, ولی با این حال نکات فنی و تکنیکی ظریفی دارد که باید به آن دقت شود. پایه ابتدایی این چهارمضراب که با اشاره به شور آغاز می شود, دارای اتود مضرابی خاصی است و همینطور در ادامه, اتودهای مضرابی مشکل دیگری چون «راست- راست- چپ» و حتی «راست- راست- راست- چپ» را در هنگام اجرای پاساژها می بینیم. در ادامه, پایه قطعه به زیبایی تغییر می کند و پس از آن نیز چهارمضراب وارد حالتی دوضربی در دشتی می شود که زیباترین قسمت قطعه است. دشوارترین قسمت این چهارمضراب نیز زمانی است که قطعه دوباره وارد عشاق شده و با تریلهای مشکل همراه می شود. در پایان قطعه, شاهد سئوال و جواب ملودی در بین سه پزیسیون هستیم (البته با مترونومی بالاتر), که از خصوصیات منحصر به فرد این چهارمضراب است. در نهایت قطعه با پاساژی بسیار زیبا به اتمام می رسد. این چهارمضراب درس تکنیکی بسیار خوبی است برای نوازندگانی که می خواهند خود را برای اجرای دیگر چهارمضراب های کتاب استاد پایور آماده کنند.


این چهارمضراب را هم به صورت دونوازی و هم گروهی, به شما تقدیم می کنیم. اجرای دونوازی آن بوسیله سنتور استاد فرامرز پایور و تمبک استاد حسین تهرانی و همینطور اجرای گروهی آن نیز با تنظیم استاد پایور انجام شده است:

      موسیقیاجرای دونوازی        موسیقیاجرای گروهی 


در این قسمت نیز می توانید نت این چهارمضراب را دریافت نمایید:

     نتصفحه اول           نتصفحه دوم        نتصفحه سوم 


       

     

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم بهمن 1384ساعت 0:23  توسط حامد رائیجی  |